در برف گیر ترین گردنه ی معنی

جایی که هر سواره ای می شکند

شعرهایم مانده در راه

سپید وسپید تر میشوند

نفس تنگ است،

آری؛ نفس تنگ است

دوست دارم با قیامی ذوب کنم پیر سرما را

اما حیف که تنهایم که تنهاییم

و صد افسوس که ما از ما جداییم

در میان این لحظه های منقبض

چیزی در سینه ام می سوزد

میان این همه آدم برفی

سینه ام را با ترس می فشارم

- مبادا که روزنۀ گرما را کور کنند -

دست من نیست

دست تو هم نیست

بی شک از ترس انجماد عشق،

فکرم را با خیال آمدنت گرم می کردم

و الا تو هم سردی

تو  هم ،دردی

نمی دانم شاید هم تو همدردی

تنها می دانم روی شیشۀ بخار گرفتۀ شهر

که برای انگشتانمان دل می زنند جای قلبی خالیست!

و لب پنجره جای گلدانی سبز

که می گفتند گلدانش ترک داشت

و مرگش کار ما نیست!

کدامین تیغۀ یخ انگشتانمان را برید؟

کدامین لکۀ ننگ بر سر انگشتمان نشست؟

که جرأت برآوردنشان را از جیب نداریم

کدامین آیه نازل شد که تن سبز برگ ها خشکید

و خس وخاشاک شد این همه سبزی !

کدامین رسول گفت اینگونه باشیم؟

کدامین رسول. . .؟